Muzaffer Tayyip Uslu’nun Kitabı: Şimdilik
Edebiyat tarihimizin en hüzünlü sayfalarından biri, Zonguldaklı iki genç şairin, Rüştü Onur ve Muzaffer Tayyip Uslu’nun kısa ama sarsıcı yürüyüşüdür. Yıllar sonra sinemada yankı bulan hikâyeleri, Muzaffer Tayyip Uslu’nun yegâne eseri olan Şimdilik‘in yeniden okurla buluşmasına vesile oldu. Henüz yirmi dört yaşındayken, 1946 yılında veremle mühürlenen bir ömür; geride parasızlığın kıskacında, ciğerlerinden kalbine vuran o ince ağrıyı bırakmıştır.
Şimdilik, Yapı Kredi Yayınları etiketiyle raflara dönerken; bu yeni baskı sadece bilinen mısraları değil, dergi sayfalarında kalmış yazı ve şiirleri de bir araya getiriyor. Uslu’nun şiiri, trajedisinden beslenen bir karamsarlık değil; aksine her şeye rağmen hayata karşı duyulan naif bir nezakettir.
Sokakların ellerinden öperim
Bana yaşamasını öğretmişlerdi
Dost olsun, düşman olsun
İnsanlara iyi günler dilerim
Onun dizelerindeki bu “iyi günler” temennisi, hastalığın ve yoksulluğun ortasında yükselen bir onur anıtı gibidir. Popüler yapımlar, bazen kitaplıkların tozlu raflarda unutulmuş isimlerin geniş kitlelerce tanınmasına aracılık eder. Bu bağlamda, bu gencecik iki şairin fakirlikle ve hastalıkla mücadelesini görsel hafızaya taşıyan girişimler, şiirin o iyileştirici gücünü hatırlatmak adına kıymetlidir.
Medyanın ve yükselen yeni değerlerin dayattığı “şiirsiz bir kuşak” projesine karşı, Muzaffer Tayyip Uslu’nun duru sesinin yeniden duyulması, gecikmiş ama zaruri bir buluşmadır. Artık o sadece yerel bir şair değil; kederiyle evrenselleşen, ölümüyle değil yaşama sevinciyle anılması gereken bir edebiyat figürüdür.
Şiirin, gücün ve paranın soğukluğuna verdiği bu “Şimdilik” yanıtı; sokağına sahip çıkanların, insanlara hala “iyi günler” diyebilenlerin rehberi olmaya devam edecektir.
